De vroege geschiedenis van Olympia vanaf 1937 tot 1961

De hockeysport is door de heer Karel Smits naar Terneuzen gehaald.  Karel  Joseph Smits   had dit spel van school in Limburg  (Weert) meegebracht.

Saar v.d. Peijl schreef in  1976 in het  clubblad “ van het hobbelveld” :

“OP 27 februari 1937  werden door genoemde persoon  met enige enthousiasten  in het restaurant van de  dames Queqiere  in de Westkolkstraat (thans verdwenen)  “Olympia” opgericht.  De naam werd reeds op de eerste vergadering vast gesteld.

Bij gebrek aan een sportveld werden de eerste  “trainingen”  aan de zgn.  Oesterput ( waar thans  het zwembad is gevestigd) uitgevoerd.

Meerder leden traden toe en met medewerking van de toenmalige directeur van de Rijks H.B.S.  mochten wij gebruik maken van het sprotveld van deze school gelegen aan de van Steenbergenlaan, waar thans het ziekenhuis is gevestigd.

Na de eerste ontmoetingen  met de hockeyclubs van Goes en Middelburg was het begin gemaakt.  Doordat we niet voldoende leden, geen eigen veld en niet  voldoende financiën  hadden, konden wij ons nog niet bij de  Ned. Hockey Bond aansluiten, zodat wij nog niet met Middelburg en de  Brabantse clubs in competitie verband konden meedoen.

Om het initatief doorgang  te laten vinden en doordat de leden wensten te hockeyen, werd ee Zeeuwse competitie ingesteld.  Dikwijls gebeurde het, dat de herenelftallen  door dames  (die zeer actief waren)  werden aangevuld  wegens gebrek aan heren spelers.

Om  "Olympia”  toch vroeg of laat in de Kon. Ned. Hockeybond  te brengen, werd op 23 maart  1939 in een vergadering  de Statuten samengesteld.  Een  koninklijke Goedkeuring , meer financiën en een eigen veld lagen teon nog ver weg.   (in 1961 is dit pas in zijn geheel rond gekomen).
In de statuten onder “geldmiddelen” lezen wij  dat contributie destijds  Fl. 1,50  per kwartaal bedroeg.

Het bestuur van  “Olympia”  zat echter niet stil en in 1938 werd op Hemelsvaartdag een tournooi in Terneuzen georganiseerd waarbij alle Zeeuwse en Brabantse clubs meededen.

Voor Terneuzen  en omstreken  was dit een propagandadag  voor de hockeysport en  “Olympia” sloeg dan ook op het tournooi  een goed figuur.
De mobilisatie in 1939 en de oorlog in 1940  verhinderen de verdere plannen om tot de Kon. Ned. Hockeybond toe te treden.  Onze voorzitter  en vele leden moesten in militaire dienst of werden later   in Duitsland te werk gesteld.  In 1941 en 1942  konden wij nog enkele vriendschappelijke wedstrijden spelen en het jaarlijks tournooi houden.

Het was ook in 1942, dat er in Hulst heel veel belangstelling  voor de hockeysport ontstond.  Doch tijdens de bezetting was het niet toegestaan  een club op te richten. Toch wilde het bestuur van Olympia graag meewerken en helpen.  Na héél veel praten  en schrijven kwamen we tot een oplossing.  Ieder die het wilde kon lid worden van Olympia, wij huurde een veldje  in Hulst  zodat ook daar de hockeysport van start kon gaan.  Ik  kan mij niet meer herinneren hoe kort het duurde  voor Olympia een uitnodiging kreeg van Rapide om een wedstrijd te komen te spelen.

Het was in deze tijd dat drie dames  lid werden van Middelburg en zo de gelengheid hadden  met het Middelburgse dameselftal in de competitie mee te spelen.  Dat waren altijd uitwedstrijden, want tijdens de oorlog  konden alleen de inwoners  van Zeeland  in – en uit reizen.

Het Rijks  H.B.S. veld werd door de Duitsers in beslag genomen voor hun paardensport en oefeningen  voor Duitse militairen.  Het ledenaantal  liep nog meer terug.  Velen gingen in het verzet,  doken onder of werden te werk gesteld in Duitsland. Een klein groepje is blijven spelen en trainen. (tien á twaalf leden).  Eerst op het korfbalveld, dan aan de “Nieuwe Sluis” of op een weiland in de polder “Canada” aan het  Witte Huis. (door de nieuwe havens verdwenen).  Pas na de bevrijding van Terneuzen  september 1944, kon Olympia  weer op bescheiden schaal spreken  van hockey op het  HBSveld. De eerste naoorlogse wedstrijd was  in october ’44 tegen een  Engels militair elftal.  Er kwamen jonge leden bij, er werd getraind, maar het bleef moeilijk.  Er was  te weinig leiding en geen geld. Toch zijn we blijven spelen.  Het was de periode dat we met elf spelers in de auto van dr. Binckhorst uitwedstrijden gingen spelen. Nu onvoorstelbaar., maar toen waar.

We speelden die tijd altijd mixed-wedstrijden, er waren niet voldoende herenleden.  Tot ongeveer 1952-53 hebben we regelmatig vriendschappelijke wedstrijden gespeeld,  soms met negen spelers, daar veel  jongens voor hun studie Ternezuen verlieten.

Het sportveld  van de H.B.S. werd bestemdvoor de bouw van het tegenwoordige ziekenhuis en Olympia was weer zonder hockeyveld.  De daarop volgende jaren  is er niet gespeeld.  We hoopten via de sportraad waar één vande leden leid van was voor  Olympia weer een veld  te krijgen.  Toch heeft het tot  1961 geduurd dat Olympia met enkele van de ouder leden en veel nieuwe krachten weer tot nieuw leven  is gekomen. Olympia  is  nu en heeft nu datgene, waar wij alleen maar van konden dromen!!”    S.M. van der Peijl.

Wordt vervolgd. …………………………